روستای زیادآباد برسر راه ارتباطی شمال به جنوب کشور (تهران – اصفهان) قرار دارد .

کشاورزی در منطقه دارای اهمیت زیادی است به طوری که هر خانواده دارای مستغلاتی است . محصولات عمده ی کشاورزی علاوه بر گندوم که از تقدس خاصی برخوردار است عبارتند از : انگور – سیب زمینی- پیاز و انواع مختلف میوه ها که احتیاجات شخصی مردم را براورده می سازد . علاوه بر کشاورزی و دامداری که به صورت سنتی انجام می شود اخیرا معدن داری و مرغداری نیز در منطقه رواج یافته است .

این منطقه دارای معادن و ذخایر زیر زمینی آبی و غیر آبی فراوانی است .

پوشش گیاهی شمال این منطقه یکی از زیستگاه های حیوانات وحشی و معروف کشور می باشد .

منطقه حفاظت شده ی موته محل زیست حیوانات گوناگونی نظیر آهو – بزکوهی – پلنگ – گرگ – شغال – کفتار و انواع بیشماری از پرندگان و گیاهان وحشی دارویی و غیر دارویی است.

آب منطقه از طریق قنات ها و اخیرا از آب شرب کوهرنگ تامین می شود .

قنات ویو (زیاد آباد) قدیمی ترین و طولانی ترین قنات منطقه است .

معادن عمده ی منطقه عبارتند از: طلا – سرب – خاک چینی – سنگ های تزئینی و مرمر .

معدن طلای موته تنها معدن استحصال طلا در خاور میانه محصوب می شود.

معدن سنگ مرمر تخت سرخ دارای سنگ معدن قرمز و معادن لای بید و شوراب دارای سنگ های تزئینی صادراتی هستند.

آب هوای روستای زیادآباد و میمه کوهستانی و جزء مناطق سردسیر به حساب می آید و این به مناسبت همجواری با رشته کوه کرکس در شرق و دامنه های زاگرس در غرب است .

این منطقه عموما ییلاقی و دارای تابستانهای دلپذیر است.

دامنه کوه ها و چشمه سارها و مزارع محل تفرج افراد بومی و غیر بومی می باشد.